കോട്ടയ്ക്കൽ ശിവരാമൻ അനുസ്മരണ താള്

his question had a coquettish tone: "So, how do I look now?" At this, Kottakkal Sivaraman pointed his palm downward, inviting attention to the offwhite skirt in orange-line border. The puffed-up garment with frills had its contour tapering -- not widening as usual. "What sort of a troupe manager are you if you don't notice these things," the veteran asked me half-mockingly , as he sashayed on to the glory of the stage from the 60-watt dimness of the tarpaulin-roof greenroom.
Soon, as the hand-held curtain parted, Sivaraman was seen performing a puredance piece -- one that has no mudra to distract you, but only abstract stirs of the body. Their grandeur and grace would lead you to believe that it is a female artiste doing Kathakali. And leave you wondering how somebody who was earthy only minutes ago has so easily acquired an ethereal look.
Swift transformation was one of Sivaraman's key surprises.
"Mizhiyina kalangi..." the musician would sing from behind, and the actor-dancer is prompt with the expression: tears would swell up in Sairandhri's eyes in no time. Off the stage, over a glass of black tea, I've asked post-show Sivaraman how he always manages this trick. Sort of an eye exercise? "Ulkkollanam (Should imbibe [the character's spirit])," his masculine voice would blurt out with the typical crispness, as he'd close his right hand tightly and near it to his heart. Then he'd light a cigarette and puff out smoke that would make some of his words from the pouted lips still more cryptic.
Sivaraman spoke only Malayalam -and that in the dialect so heavily redolent of his native Valluvanad in central Kerala. On the stage, however, he was liberal with his (mime) language. His gestures seldom followed the strict grammar of the Kalluvazhi mode under which he was trained by his thoughtful guru, Vazhenkada Kunchu Nair, also his uncle. As the tutor's imaginative ideas and constant research in characterisation fuelled much of Sivaraman's pursuits, he went ahead as a free-spirited artiste with own signature in every mudra and movement.
To his credit, Sivaraman ended up splitting the history of the four-centuryold dance-drama into two -- one before him and another after him -- when it came to portrayal of female characters.
Fans and scholars alike felt that Nalacharitam, the most popular of storyplays, had effectively become the tale of Damayanti, hitherto a mere lover and docile consort of the protagonist. When it came to less freewheeling roles like Urvashi and Lalita, Sivaraman equally excelled in showcasing their choreographic density . In short, the man earned an army of fans ranging from timewarped purists to new-age feminists.
Much of Sivaraman's experiments stemmed from his passion for books. Be it the Puranas, classical poetry or modern fiction, he seldom missed a chance to read them, re-read and ruminate.
Once when he visited my home, he asked for a copy of Kaalam. I wasn't too sure if he would return that M T Vasudevan Nair novel I had bought as a teenager. Let it be my gift to an artiste-friend, I thought. But as the monsoons receded that year, and we met the first time the next season, he beckoned me to one corner of the backstage, zipped open his rexine bag and handed back the book.
"Nooramathe thavanyaa... (It's the hundredth time [I'm reading this])," he said with a broad chuckle.
Not surprisingly , his areas of interest were wide. Nature watch, for one. " A character essaying the strains from a flute should hear the bamboo thickets sing," he used to say . "I listen to them during the idle afternoons at my quiet home."
In October 2006, when I visited his house in rugged Karalmanna village of Palakkad district, my toddler son puked.
Suddenly, from the verdant backyard, he plucked out a herbal medicine: kacholam. It's a name by which the boy still refers to Sivaraman.
The last time I saw him perform was three summers ago. In the temple-town of Guruvayur, at the 70th birthday celebrations of Kalamandalam Gopi, who has starred in male roles opposite Sivaraman for half a century . As Lava and Kusha sounded the eminence of their bow, Sivaraman's Sita raises a hand, bringing the forefinger vertically close to the ear. The wistful expression tells it all: the resonance cannot but remind Sita of Rama, who has abandoned her in the jungle. Today , the master has left many Kathakali buffs in the lurch. For them too, memories can't fade.
-- sreevalsan@expressbuzz.com
Published in the Sunday supplement of The New Indian Express in end-July, 2010
http://m.pressmart.com/Home.aspx?event=TNewInExpress&dt=25072010&page=41...

ശ്രീ. മനോജ് കുറൂർ, ശ്രീ. ഏറ്റുമാനൂർ കണ്ണൻ -
സംസ്കാരപഠനത്തിന്റെ പുതിയ സാദ്ധ്യതകളിലേക്കുള്ള തുടക്കമേ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ. കൂടുതൽ വ്യക്തത കൈവരേണ്ട അനേകം സ്ഥലങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള അന്വേഷണത്തിന്റെ തുടക്കം.

അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും അഭിനന്ദനങ്ങൾക്കും നന്ദി.

ശിവരാമനെ ചരിത്രപരമായും സൌന്ദര്യശാസ്ത്രപരമായും അടയാളപ്പെടുത്താനുള്ള നല്ല ഒരുദ്യമം. കൃഷ്ണന്‍ നായരാശാനെയും ശിവരാമനെയും ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുമ്പോഴുള്ള ചില ആലോചനകള്‍ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കട്ടെ. കൃഷ്ണന്‍ നായരാശാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളെ ആധുനികമായ വൈകാരികപരിസരത്തില്‍ ആവിഷ്കരിച്ചുവെങ്കിലും ഇടയ്ക്കെങ്കിലുമുള്ള ശിഥിലതയില്‍നിന്ന് അദ്ദേഹം മുഖനായിരുന്നില്ല. ആണ്‍‌നോട്ടത്തിലുള്ള വൈകാരികതയുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ദൌര്‍ബല്യവും അതിനുണ്ടായിരുന്നു. ശിവരാമന്‍ ഒരു പടികൂടി മുന്നോട്ടുപോയി. കഥാപാത്രബോധത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിനു ശിഥിലതകളില്ല.
ഇതു വെറും ഒരു അഭിപ്രായം മാത്രം. മനോഹരമായ ഈ ലേഖനത്തിന്റെ മാറ്റു കുറയുന്നില്ല. വളരെ നന്ദി ചിത്രന്‍!

കോട്ടക്കല്‍ ശിവരാമന്‍ ആശാന്റെ അനേകം വേഷങ്ങള്‍ കാണാനുള്ള സൗഭാഗ്യം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ ചങ്ങനാശ്ശേരി വാഴപ്പള്ളില്‍ വച്ചു കണ്ട ഒരു ഒന്നാം ദിവസം മനസ്സില്‍ തങ്ങി നില്ക്കുന്നു. സാരി ആടുമ്പോള്‍ ഒരു ദമയന്തിയും ഇടയ്ക്കു നളചിന്തയില്‍ മുഴുകുന്ന കാഴ്ച കണ്ടിട്ടില്ല. ശിവരാമനാശാന്‍ ആ സന്ദര്‍ഭത്തിനു യാതൊരു ഭംഗവും വരുത്താതെ അതു സഹൃദയരഞ്ജകമായി കഴിച്ചുകൂട്ടി. ഇതാണു കലാകാരന്റെ മാന്ത്രികവിദ്യ. ഇത്തരം നിത്യനൂതനത്വമാണ് ആ കലാകോവിദനെ സഹൃദയഹൃദയങ്ങളില്‍ പ്രതിഷ്ഠിതനാക്കിയ‌ത്. ആ വലിയ കലാകാരന്റെ സ്മരണയ്കു മുന്‍പില്‍ എന്റെ പ്രണാമം അര്‍പ്പിക്കുന്നു.

കോട്ടക്കൽ ശിവരാമാശാനു ആദരാഞ്ജലികൾ അർപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുറെ സ്ത്രീവേഷങ്ങൾ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്‌.
ദമയന്തി എന്നു കേട്ടാൽ ശിവരാമാശന്റെ മുഖം മാത്രമേ മനസ്സിൽ വരുള്ളൂ.
ഒരിക്കൽ പാലക്കാടു കുഴല്മന്ദത്തു കർണശപഥം ഉണ്ടായപ്പൊൾ,ഗോപി ആശാന്റെ കർണനും ശിവരാമാശാന്റെ കുന്തിയും ആയിരുന്നു. അന്നു ഭാനുമതി ആയി വേഷം കെട്ടാൻ എനിക്കു മഹാഭാഗ്യം ഉണ്ടായി. അന്നു കർണനും ഭാനുമതിയും
കൂടി ഉള്ള രംഗം ശിവരാമാശാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു."വാൽസല്യവാരിധേ" എന്ന പദം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ അണിയറയിൽ
ചെന്നപ്പോൾ,ആശാൻ എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു,"കുട്ടീ, മുദ്ര കാണിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന്റെ മുമ്പെ, സ്റ്റൂള്‌(ഇരിപ്പിടം) മാറ്റി വെച്ചിട്ടു തുടങ്ങരുതു.സ്ഥായി നഷ്ടപ്പെടും.നേരെ എണീറ്റു മുദ്ര കാട്ടി തുടങ്ങണം" എന്നു.അദ്ദേഹത്തെ പോലെ ഒരു മഹാനായ കലാകാരൻ തന്ന ആ ഉപദേശം എന്നെപോലെ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ കലാകാരിയെ സംബന്ധിച്ചിടതോളം വലിയ വലിയ ഒരു കാര്യമാണ്‌.ഞാൻ എപ്പോഴും അതു ഓർക്കാറുണ്ട്‌.
കഥകളിക്കു ആശാന്റെ വിയോഗം ഒരു തീരാനഷ്ടം തന്നെ.അദ്ദേഹത്തിനു ആദരാഞ്ജലികൾ!!

A BIG LOSS TO THE WHOLE WHO LOVE KATHAKALI

കോട്ടക്കല്‍ ശിവരാമന് ആദരാജ്ഞലികള്‍ !

Pathanamthitta Dist. Kathakali Club
www.Natyabharathi.com
+91 9496950979
+91 9446377455

sivaramanasan is not tied up with the chittas. or the chittaas are not able to tie this legend. So the lovers of the kathakali could seen some bright and sweet veshams which cannot define by using normal words by a common man. but I think a new vyaasa bhagavan may able to do this. I am put roses to his memory.
Now vijayan is there to fill this gap to a certain extent. Thereafter......?

A very nice and well written article on late Sivaraman asan.

Kathakali is not an ordinary art; a great kathakali genius cannot be an ordinary artist either. Shri. Kannan's article, though short, portrayed the extra-ordinary master in full glory. I liked the language used in the article, which enhanced the dignity of the great artist and the artistic medium in which he lived. As Kannan rightly said, Sivaraman asan was not an actor who was bonded by the traditional boundray conditions of the art. True to the style of every genius, he redefined the boundaries of his field of activity and lived there as a unquestioned master . He gave life to every character he portrayed. It is appropriate that Shri. Kannan mentioned the few Nalacharitha padams in the article in which Sivaraman asan vitually lived on the stage. All those beautiful images flashed through my mind.

Sivaraman asan enriched kathakali immensely through his brilliant 'sthree veshams'. Many of the kathakali rasikas like me were lucky that we could see the genius in action in front of our eyes. As Albert Einstein wrote about Mahatma Gandhi, the future generations may not believe that such a wonderful kathakali artist lived amongst us. So, we must preseve every bit of the vedio available on this great genius for the sake of posterity.

Dr. Evoor Mohandas

കഥകളി ആചാര്യന്‍ കോട്ടക്കല്‍ ശിവരാമാശാന് ആദരാജ്ഞലികള്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നു

പ്രിയ സുഹൃത്ത് ശ്രീ. ഏറ്റുമാനൂര്‍ കണ്ണന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ തട്ടും വണ്ണം ശ്രീ. കോട്ടയ്ക്കല്‍ ശിവരാമന്‍ എന്ന കലാകാരനുമായുള്ള അനുഭവം ഇവിടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

നന്നായി...ഇനിയും ശിവരാമസ്മരണ പങ്കുവയ്ക്കുമെന്നു വിശ്വസിയ്ക്കുന്നു...